Badania

Obserwacja dokonywana w praktyce terapeutycznej mówiąca o pozytywnym wpływie psychoterapii na stan chorego i jego otoczenia uzyskuje potwierdzenie w badaniach naukowych.

Carl Simonton wraz z zespołem badaczy w latach 70-tych przeprowadził ciągłe badania obejmujące chorych na zaawansowany nowotwór płuc, jelit i piersi. Wykazał w nich, że "odpowiednie interwencje psychoonkologiczne poprawiają jakość życia chorych, średnio dwukrotnie przedłużają przeżycie, zwiększają czterokrotnie przeżycia długoterminowe ( w tym wyzdrowienia) oraz poprawiają jakość umierania".
Uzyskane rezultaty znalazły potwierdzenie w kolejnych badaniach naukowców zajmujących się tym zagadnieniem.

W 1989 roku Davis Spiegel z Uniwersytetu Stanforda opublikował przeprowadzone wcześniej badania z udziałem 121 kobiet z zaawansowanym nowotworem raka piersi. Wszystkie badane przechodziły leczenie konwencjonalne. Dodatkowo 50 - ciu z nich zaoferowano udział w grupowych zajęciach psychoterapeutycznych. Okazało się, że kobiety uczestniczące w tych zajęciach żyły przeciętnie dwukrotnie dłużej, podkreślały też lepsza jakość życia w porównaniu do grupy kontrolnej, która nie brała udziału w psychoterapii. Autor badań w kilka lat później na konferencji psychoonkologii w Hawajach w 2003 roku stwierdził wręcz, że "choroba powoduje stres, ale stres także powoduje chorobę".

Podobne wyniki jak Simonton uzyskał również Fawzy Fawzy z Uniwersytetu Kalifornijskiego. Badając osoby chore na czerniaka złośliwego doszedł do wniosku, że "nauczenie się skutecznego radzenia sobie ze stresem życia codziennego ma pozytywny wpływ na biologiczny przebieg choroby".

W Polsce Ewa Wojtyna i Jolanta Życińska przeprowadziły w 2007 r. badanie "Wpływ terapii poznawczo - behawioralnej na zmianę percepcji objawów somatycznych u kobiet z rakiem piersi". Spośród 67 kobiet po mastektomii, będących w trakcie chemioterapii 35 stanowiło grupę eksperymentalną uczestnicząc w 8-tygodniowym cyklu Programu Simontona, a 32 kobiety były w grupie kontrolnej, która nie brała udziału w psychoterapii. Wśród uczestniczek spotkań terapeutycznych zaobserwowano znaczący wzrost poczucia jakości życia, poprawę obrazu siebie oraz zmniejszenie nasilenia objawów somatycznych towarzyszących chorobie i jej leczeniu. Zmiany te nie wystąpiły w grupie kontrolnej.